عنوان : نتایج درمان سرطان به عنوان یک بیماری عفونی

تاريخ : 1387/05/02

منبع : دکتر کامبیز گیلانی

برای اولین بار محققین توانستند با هدف گیری آنتی ژن های ویروسی در عمق بافت تومورهای سرطانی به روش جدیدی برای درمان و یا حتی پیشگیری سرطان دست یابند.

گروهی از محققین در دانشکده پزشکی آلبرت انشتین از دانشگاه یشیکا واقع در ایالات متحده با بارگیری رادیوایزوتوپ ها بر آنتی بادی ها موفق به ارائه روشی شدند که با استفاده از آن می توان بطور اختصاصی دوزهای کشنده تشعشعات را به سلول های آلوده به ویروس رساند.

      به کارگیری آنتی بادی ها برای رساندن دارو یا ایزوتوپ های کشنده همانند جهت گیری دقیق موشک به هدف خاص می باشد که در نهایت قادر است محتویات سمی خود را در محل آزاد کند. این روش ایمونوتراپی در درمان سرطان جدید نبوده و تاکنون محققین دیگری نیز با به کارگیری آنتی بادی ها در سامانه خود توانسته اند ضمن هدف گیری آنتی ژن های سطحی سلول های تومور، ایزوتوپ ها یا داروهای کشنده خود را درون بافت تومور آزاد کنند. به عنوان مثال شرکت Biogen Idec  آنتی بادی مونوکلونال خود، با نام ibritumomab را که قادر به هدف گیری CD20 می باشد با تیوستان همراه نموده است. تیوستان یک چلات دهنده با تمایل بالا برای ایزوتوپ های یتریوم-90 (Y-90) یا اندیوم-111 (In-111) بوده و برای درمان لمفوم به کار می رود. دومین فرآورده مورد استفاده در پرتودرمانی با نام Bexxar (ید 131 توسیتوموما) توسط شرکت GlaxoSmithKline (GSK) برای درمان لمفوم توسعه یافته است.

گروه تحقیقاتی دکتر آرتور کاسادوال و دکتر اکاترینا داداچووا آنتی ژن هایی را هدف گرفته اند که توسط سلول های آلوده به ویروس بیان شده و قادرند با تکثیر زیاد و غیر قابل کنترل سلول ها آنها را به سلول های سرطانی تبدیل نمایند. این آنتی ژن ها اغلب در دسترس آنتی بادی ها نبوده و در درون سلول آلوده کمین می نمایند.

دکتر کاسادوال، دانشیار بخش پزشکی هسته ای و میکروبیولوژی و ایمونولوژی دانشکده پزشکی انشتین می گوید: «ما امیدوار هستیم که با تزریق آنتی بادی های متصل به مواد ایزوتوپ به درون خونی که در عمق بافت تومور حرکت می کند، بتوانیم این مواد را با آنتی ژن ها مواجه نماییم. دراین هنگام خروج پرتو از ایزوتوپ موجب تخریب سلول های توموری که در نزدیکی آن قرار دارند، خواهد شد.»

تقریبا 20 درصد از سرطان های مشاهده شده در انسان در سراسر دنیا توسط عفونت های ویروسی قبلی بوجود آمده اند. به عنوان مثال می توان از سرطان کبد (که توسط ویروس های هپاتیت B و C ایجاد شده است)، سرطان گردن (که توسط ویروس پاپیلوما “HPV” ایجاد شده است) و برخی از لمفوم ها (که توسط ویروس اپشتن- بار ایجاد شده است) نام برد.

گروه فوق ابتدا بر روی سرطان گردن ناشی از HPV16 متمرکز شده و تئوری خود را مورد آزمون قرار داد. آنها یک مونوکلونال آنتی بادی که قادر به اتصال به آنتی ژن ویروسی E6 باشد را تهیه نموده و به ذرات رنیوم-188 متصل نمودند. سپس با استفاده از آنتی ژن HBx سلول های سرطانی کبد را با ایزوتوپ های مشابه مورد هدف قرار دادند.

گروه فوق در تحقیقات خود ردیف سلول های سرطانی انسان را به موش ها تزریق نموده، سپس از مونوکلونال آنتی بادی خود به آنها تزریق نمودند. نتایج آزمایش ها نشان دهنده کاهش قابل توجه رشد تومور  در موش های درمان شده نسبت به موش های کنترل بود. در موش های مبتلا به سرطان گردن، این روش درمان نه تنها باعث توقف رشد تومور در موش های مورد آزمایش گردید بلکه موجب کاهش اندازه تومور نیز شد.

دکتر داداچووا، دانشیار بخش پزشکی هسته ای و میکروبیولوژی و ایمونولوژی دانشکده پزشکی انشتین می گوید: «فعالیت رادیواکتیو بطور کامل به بافت تومور محدود گردیده و بافت های سالم هیچ آسیبی ندیدند». وی در ادامه افزود: «نتایج به دست آمده امکان استفاده از این روش در پیشگیری از سرطان را نیز پیشنهاد می نماید». در بیمارانی که بطور مزمن به هپاتیت B یا C، ویروس پاپیلومای انسانی، یا سایر عفونت هایی که منجر به بروز سرطان می شوند، مبتلا هستند درمان ایمونولوژیک همزمان با استفاده از پرتو امکان حذف سلول های آلوده به ویروس را قبل از این که بتوانند به سلول های سرطانی تبدیل شوند، میسر می سازد.

    دکتر داداچووا از سال 2001 بطور موفقیت آمیزی از این فناوری برای هدف قرار دادن سایر ویروس هایی که با سرطان همراه نمی باشند استفاده نموده است. به عنوان مثال می توان از کریپتوکوکوس نئوفورمنس، عامل عمده عفونت های قارچی، و استرپتوکوک عامل پنومونی نام برد.

سال گذشته وی در تحقیقات خود دریافت که با هدف قرار دادن پروتئین های ویروسی gp120 و gp41 که در سطح سلول های آلوده بیان می شوند می توان در شرایط برون تن و درون تن سلول های آلوده به HIV را حذف نمود.

www.medications.com